سوگ

دارم قانع می شم که دین برای زندگی بهتر نیست، در واقع زندگی برای آخرت بهتره و دین هم برای هدایت کردن زندگی آدم به سمتی که آخرتش رو بهتر کنه. نمی خوام قانع بشم؛ درست اینه که دین برای کنترل آدمهاست تا همه بتونن زندگی بهتری داشته باشن و بذارن بقیه زندگی بهتری داشته باشن. شاید هم معاد یه ضمانت اجراییه. ولی انگار همه چیز برای زندگی بهتر نیست. یه چیزی هست به اسم رشد، که تو می تونی دنیای خودت و افراد دیگه رو بفروشی به خاطرش. انگار اشتباست که بشینی فکر کنی که احکام دین کجاشون به زندگی بهتر آدم تو این دنیا کمک می کنه؛ قرار نیست کمک کنه. قراره آدم رو رشد بده. دروغ نگفتن برای بهتر زندگی کردن نیست برای رشده. روزه هیچ ربطی به سلامتی نداره و قرار هم نیست که داشته باشه، چون هدفش یه هدف دنیایی نیست. کلن دنیا ارزشی نداره. دین برای سازش آدما کنار هم برای داشتن یه دنیای بهتر به وجود نیومده. انگار مهم نیست که وجود دین چند نفر رو کشته. چقدر برای زندگی آدمها ضرر داشته تا سود. مهم اینه که دین باشه، بدون توجه و مقایسه دنیایی بین کشورها و در ابعاد کوچیکتر شهرهای مذهبی با شهرها و کشورهای غیر مذهبی. مقایسه نباید دنیایی باشه، سطح رفاه مردم مهم نیست، سطح رشدشون مهمه که قابل اندازه گیری نیست.* به هر حال، دوست ندارم جایی زندگی کنم که این مساله پیچیده انقدر ملموس و عمومی باشه، دخالت دین تو سطح اجتماعی زندگی مردم.

* قابل اندازه گیری هست. مقایسه درخواستها تو فضای آزاد (قبلتر ها فضای سایبر ایران) برای عقده هایی که دین اجتماعی به وجود آورده تو شهرها و کشورهای مختلف. نتیجه ی خوبی نیست.

۲ نظر

1. rokhy گفته است :

   یعنی منظورت اینه که اگه دین داره پدرتم در میاره همچنان وجودش ضروریه و به آدم حسابی شدنت کمک میکنه؟:)
   از تیترت خیلی خوشم اومد.کلا از این کلمه خوشم میاد:
   “سوگ”
   

   اسفند ۱۲م, ۱۳۸۸ در ۴:۰۴ ب.ظ

2. rokhy گفته است :

   وحید دوست دارم وقتی من مردم از این کلمه برام استفاده کنن:
   همه در سوگ رخی نشستیم:(

   اسفند ۱۲م, ۱۳۸۸ در ۴:۰۶ ب.ظ

دیدگاهتان را بنویسید :